سلام

کمتز از 20 رو تا امتحانات ترم اول باقی موند و باید یری از جزوه هامو کامل کنم

این ترم 20واحد دارم که احتمالا" ترم آینده هم 20 واحد برمیدارم

برای فرجه میرم خونه

فقط منتظریم حکم آزادی صادر بشه تا ما بریم خونه

اومدم شیراز اما جالبه دلم برای دانشگاه و خوابگاه خیلی تنگ شده.

معلوم نیست چجوری شدم اینجا دلتنگ اونجاو اونجا دلتنگ اینجا

اما راضیم

شاید یوقتایی خوش نگذره اما بد هم نمیگذره.

یا من سعی می کنم بهم بد نگذره

این چن وز از تمام دوستام بی خبر بودم

بخصوص دوستام

سارای گل

(جون خودم قو ل میدم فردا بعد از کلاسم بهت بزنگم)

پرییچهر عزیز که میدونم الان خونست و امیدوارم بهش خوش بگذره

نگار نازنین که دلم واسش خیلی تنگ شده

عاطفه جونم که دلم براش حسابی تنگ شده

اینجا هم من مجبورم یذره خودسانسوری داشته باشم

بهرحال اینجا دنیای خصوصی عمومی منه

و گاهی بهتره برای مطالبم فیلتر هم بذارم

و ننویسم اما

مدتهاست که چیزی ننوشتم

دارم به 30 دیماه نزدیک میشم

7

سال گذشت و من هنوز با خودم کنار نیومدم یکی از بترین اتفاقای زندگیم تو این روز اقتاد و تنها

یه بار تونستم

برای رهایی حسمو بنویسم(پست ستاره ی من شهریور ماه 1386)و فکر میکنم بهترین پستی

هم که نوشتم تا

به امروز همین پست بوده.

دلم میخواد با اینکه خیلی غمگینه اما دوباره بذارمش اینجا

اگه جدید اومدیو خوندی نظر یادت نره

....

یکی میاد و یکی میره.قرار نیست همیشه همه حضور داشته باشن.مرگ یه پنجره به سوی یه اغاز دوبارست...یه زندگی جدید...یه فضای تازه و شاید دنیایی زیباتر از دنیای ما زمینی ها

با رفتن تو دنیای من تو این دنیا روی سرم خراب شد.من موندم و هجوم خاطراتی که حالا فقط هاله ی مبهمی از اونا باقیمونده بود.

تحمل درد نبود حضور سبزت در لحظه لحظه ی زندگی من مصیبتی بزرگ بود که هنوز هم نتونستم رفتنت رو باور کنم.

صدای ارامش بخشی که دیگه شنیده نمیشد تا به مرده ی متحرکی مثل من جون بده تا ادامه بدم...

زندگی من با رفتن تو نابود شد....من نابود شدم.....

صدای شکستنم اونقدر بلند بود که گوش هر عابری رو کر می کرد...فریاد سکوتم اونقدر بلند بود که اسمون به حالم گریست....

نمی دونم صدای شکستنم رو شنیدی یا نه؟فریاد غم انگیز سکوتم دلت رو به درد نیاورد که برگردی؟

التماس نگاه عاشقم که هر شب به اسمون چشم می دوخت تا ستاره ی ارزو هاش رو حتی واسه ۱ لحظه ببینه رو هم ندیدی؟

به اسمون...به ماه....به شب....به ستاره ها....به سکوت....به زندگی...به مرگ...التماس کردم تو رو به من برگردونن.اما نیومدی...

هنوز باور نکردم تو رفتی...هنوز سختی سنگ مزارت رو درک نکردم...

هنوز گذر زمان و سردی خاک تو رو از یادم نبرده....

هنوز منتظرتم.....

با تردید میام سر خاکت...نمیدونم این همون ستاره ی منه که اینجا خوابیده...

نمی دونم سراغ تو رو باید از کی بگیرم.....

از اسمون؟از خاک؟از گذشته؟از ماه؟از شب؟از سکوت؟از زندگی؟از زمانه؟از خاطره؟از مرگ؟......

به اسمون چی بگم؟به خاک که از سردیش اشکام تبدیل به یخ شده چی بگم؟؟؟به کی شکایت کنم که تو برگردی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چرا التماس؟چرا اشک؟چرا سکوت؟

تو با منی...هستی.....حضورت رو حس می کنم.....

قلب من فقط با تو بودن رو کم داره ستاره.....

این زندگی فقط با تو برام قابل تحمل بود.اما انگار تو هم طافت موندن تو این جهنم زمینی رو نداشتی....

ببینم اون پایین واسه من جا داری؟ اون بالا چی؟همون نمیخوای؟

فقط یک ثانیه مونده تا به تو برسم.........

خداحافظ ......زندگی.....کره ی خاکیییی

و سلام ستاره ی من....ستاره ی ارزوهای من.........

ستاره من

اناهیتا شهریور 1386

نوشته شده در یکشنبه ششم دی 1388ساعت 15:24 توسط اناهیتا| |